Uit de buurtsites :
Nieuwe buurtsite online!
- van brugse buurt: bochtpekkers
Aspe in de Knotwilgenlaan
- van brugse buurt: knotwilg
Nog een nieuwe site
- van brugse buurt: sintjakobsstraat
Opening vernieuwde straat
- van brugse buurt: albertserreyn
30 jaar buurtwerking!
- van brugse buurt: sanderkwartier
Wijkbudgetten
Vlaamse steden zijn niet rijp om elke wijk of buurt een eigen budget te geven. Maar ook wijkcomités zitten er niet op te wachten. Zo blijft het nobele principe in het gemeentedecreet dode letter.
BRUSSEL - Vlaamse steden zijn niet rijp om elke wijk of buurt een eigen budget te geven. Maar ook wijkcomités zitten er niet op te wachten. Zo blijft het nobele principe in het gemeentedecreet dode letter.
van onze redacteur
Het klinkt mooi: wijken of buurten een eigen budget geven waarmee ze de leefbaarheid en sociale samenhang in hun woonomgeving zelf kunnen verbeteren. Het principe staat in het gemeentedecreet, dat sinds 2007 van kracht is. Het is geen burgerrecht, maar een middel voor de gemeente - vooral voor de steden - om de burgers meer bij het beleid te betrekken. Maar in de praktijk komt er weinig van in huis.
'De wijkbudgetten zijn in theorie een mooi idee, maar ze zijn moeilijk te realiseren', zegt Jan Leroy van de Vereniging van Vlaamse Steden en Gemeenten (VVSG). 'Als je als stad aan elke wijk een eigen budget geeft, dan geef je die wijk ook formeel de bevoegdheid om in naam van de gemeente te handelen. En dat heeft heel wat juridische gevolgen.'
'Vandaag kan een wijk al vaak subsidies aanvragen als ze een buurtfeest wil organiseren, bijvoorbeeld om er de feesttent mee te betalen. De wijkcomités zijn tevreden over deze regeling. Maar als ze zelf een budget gaan beheren, moeten ze zich houden aan de wetgeving op overheidsopdrachten en moeten ze bij verschillende bedrijven een prijsbestek vragen, enzovoort. Als er iets misloopt, is bovendien niet langer de gemeente aansprakelijk, maar het wijkcomité. Ik denk niet dat zij dat risico willen lopen.'
Ook de meeste gemeentebesturen lopen niet storm voor het idee. 'Zij moeten een reglement opstellen voor die wijkbudgetten, moeten bepalen wanneer een wijkcomité representatief is, zodat niet anderhalve man en een paardenkop met het geld hun zin doen, én ze moeten per wijk één personeelslid aanstellen dat het wijkcomité administratief ondersteunt. Gemeenten hebben vandaag wel andere zorgen, denk ik', aldus Leroy.
In enkele gemeenten bestaat wel een 'lightversie'. Zij houden een budget voor de wijken achter de hand, maar delen alleen geld uit als de wijkcomités met een goed voorstel afkomen om het te besteden. In Leuven en Antwerpen werkt dat al een tijdje. Ook Antwerpen bereidt op districtsniveau een reglement voor wijkbudgetten voor. Dat blijkt uit een antwoord van de Vlaamse minister van Stedenbeleid, Marino Keulen (Open VLD), op een antwoord van Vlaams Parlementslid Ward Kennes (CD&V).
Maar de pionier is Ronse, dat al sinds 2000 geld voor wijkprojecten overheeft. 'Vijf wijken hebben er elk 5.000 euro per jaar ter beschikking', zegt Steven Rommel van Samenlevingsopbouw Oost-Vlaanderen. 'Drie buurtwerkers begeleiden de bewoners bij het kiezen van een project. Zij volgen het dossier op en vragen het geld aan de stad.'
De wijkbudgetten zijn een succes. In het begin gebruikten de bewoners het geld vooral om de buurten te verfraaien, bijvoorbeeld met bloembakken- en kerstboomacties. 'Maar steeds vaker wordt het geld ook gebruikt voor structurele maatregelen, zoals vuile hoekjes onderhouden en een speelplein aanleggen', aldus Rommel.
In andere steden is veel minder enthousiasme. Zoals in Genk. 'Vorig jaar hebben wij een eerste projectoproep gedaan', zegt Dirk Habils, coördinator wijkontwikkeling van de stad. 'Eén wijk, Molenblook, diende een project in, voor een eigen website. Het loopt geen storm, en het nut van de wijkbudgetten moet zich nog bewijzen. Maar er zit zeker potentieel in.'
'Projectwerking is goed omdat geld uitdelen alleen zin heeft als de burgers bereid zijn verantwoordelijkheid op te nemen en als ze goed over hun project hebben nagedacht', besluit Wim Van Roy van de vzw Wakkere Burger. 'Als je elke wijk zomaar een budget geeft, ben je niet zeker dat er iets goeds mee gebeurt.'
Het klinkt mooi: wijken of buurten een eigen budget geven waarmee ze de leefbaarheid en sociale samenhang in hun woonomgeving zelf kunnen verbeteren. Het principe staat in het gemeentedecreet, dat sinds 2007 van kracht is. Het is geen burgerrecht, maar een middel voor de gemeente - vooral voor de steden - om de burgers meer bij het beleid te betrekken. Maar in de praktijk komt er weinig van in huis.
'De wijkbudgetten zijn in theorie een mooi idee, maar ze zijn moeilijk te realiseren', zegt Jan Leroy van de Vereniging van Vlaamse Steden en Gemeenten (VVSG). 'Als je als stad aan elke wijk een eigen budget geeft, dan geef je die wijk ook formeel de bevoegdheid om in naam van de gemeente te handelen. En dat heeft heel wat juridische gevolgen.'
'Vandaag kan een wijk al vaak subsidies aanvragen als ze een buurtfeest wil organiseren, bijvoorbeeld om er de feesttent mee te betalen. De wijkcomités zijn tevreden over deze regeling. Maar als ze zelf een budget gaan beheren, moeten ze zich houden aan de wetgeving op overheidsopdrachten en moeten ze bij verschillende bedrijven een prijsbestek vragen, enzovoort. Als er iets misloopt, is bovendien niet langer de gemeente aansprakelijk, maar het wijkcomité. Ik denk niet dat zij dat risico willen lopen.'
Ook de meeste gemeentebesturen lopen niet storm voor het idee. 'Zij moeten een reglement opstellen voor die wijkbudgetten, moeten bepalen wanneer een wijkcomité representatief is, zodat niet anderhalve man en een paardenkop met het geld hun zin doen, én ze moeten per wijk één personeelslid aanstellen dat het wijkcomité administratief ondersteunt. Gemeenten hebben vandaag wel andere zorgen, denk ik', aldus Leroy.
In enkele gemeenten bestaat wel een 'lightversie'. Zij houden een budget voor de wijken achter de hand, maar delen alleen geld uit als de wijkcomités met een goed voorstel afkomen om het te besteden. In Leuven en Antwerpen werkt dat al een tijdje. Ook Antwerpen bereidt op districtsniveau een reglement voor wijkbudgetten voor. Dat blijkt uit een antwoord van de Vlaamse minister van Stedenbeleid, Marino Keulen (Open VLD), op een antwoord van Vlaams Parlementslid Ward Kennes (CD&V).
Maar de pionier is Ronse, dat al sinds 2000 geld voor wijkprojecten overheeft. 'Vijf wijken hebben er elk 5.000 euro per jaar ter beschikking', zegt Steven Rommel van Samenlevingsopbouw Oost-Vlaanderen. 'Drie buurtwerkers begeleiden de bewoners bij het kiezen van een project. Zij volgen het dossier op en vragen het geld aan de stad.'
De wijkbudgetten zijn een succes. In het begin gebruikten de bewoners het geld vooral om de buurten te verfraaien, bijvoorbeeld met bloembakken- en kerstboomacties. 'Maar steeds vaker wordt het geld ook gebruikt voor structurele maatregelen, zoals vuile hoekjes onderhouden en een speelplein aanleggen', aldus Rommel.
In andere steden is veel minder enthousiasme. Zoals in Genk. 'Vorig jaar hebben wij een eerste projectoproep gedaan', zegt Dirk Habils, coördinator wijkontwikkeling van de stad. 'Eén wijk, Molenblook, diende een project in, voor een eigen website. Het loopt geen storm, en het nut van de wijkbudgetten moet zich nog bewijzen. Maar er zit zeker potentieel in.'
'Projectwerking is goed omdat geld uitdelen alleen zin heeft als de burgers bereid zijn verantwoordelijkheid op te nemen en als ze goed over hun project hebben nagedacht', besluit Wim Van Roy van de vzw Wakkere Burger. 'Als je elke wijk zomaar een budget geeft, ben je niet zeker dat er iets goeds mee gebeurt.'
yves delepeleire